Vandaag hebben we Vic moeten laten inslapen. Hij kreeg dezelfde problemen als Brooke, niet meer op kunnen staan en steeds omvallen. Op het laatst viel hij zelfs bij het plassen om. Hij wilde nog zo graag maar kon niet meer en dat maakte het zo moeilijk om de beslissing te nemen, het moest toch echt helaas.
Ook hij heeft, net als Brooke, na zijn vervelende verleden 5 gelukkige jaren bij ons mogen doorbrengen en daar zijn wij heel blij mee.
Vic, lieve vent, je bent weer bij Brooke.
22 mei 2009
Vandaag, de dag waar we al een tijdje bang voor waren, hebben we Brooke moeten laten inslapen. Ze kon op een gegeven moment niet meer zelfstandig opstaan en moest daarbij geholpen worden, het lopen ging nog wel. Ze wilde nog steeds graag mee naar het bos en huppelde nog achter haar balletje aan. Na een paar dagen viel ze regelmatig, probeerde weer op te staan, maar moest weer overeind gezet worden. Het opstaan heeft ze op een gegeven moment opgegeven en bleef maar liggen. Brooke had geen zin meer. Bij de dierenarts bleek dat ze een gezwel in haar buikholte had en haar spieren dusdanig verzwakt waren. Brooke was gewoon op en had het opgegeven, ze wilde niet meer.
Ze heeft na haar vervelende verleden 4 mooie jaren bij ons mogen doorbrengen, waar wij heel blij om zijn.
Brooke, lieve meid, rust zacht.
28 augustus 2008
Sinds vandaag heb ik beschikking over een stukje land bij Akersloot en 5 eigen Drentse heide schapen. Kan ik vaker met Donja en Swift trainen.
27 februari 2007
Vic loopt al een tijdje mank na inspanning. Ik heb hem een weekje rustig gehouden en dat werkte goed, hij liep niet meer mank. Hij mocht weer met de bal spelen, maar helaas ging het weer mis en had weer last van zijn voorpoot. Dus naar de dierenarts en een foto laten maken, waaruit bleek dat hij artrose in zijn schouder heeft. Er zit een soort haak op de kop van zijn schoudergewricht en dat veroorzaakt een ontsteking en pijn door overbelasting. Hij krijgt nu Rimadyl, een ontstekingsremmer/pijnstiller en dat helpt goed.
11 februari 2007
Ik geef Donja sinds september 2006, op advies van de dierenarts, Rust Compositum Extra van de Groene Os. Dit poeder geeft haar rust en helpt tegen haar angst. In die maand werd ze rustiger en steeds minder angstig. Ze ging op een gegeven moment weer vrijwillig met mij mee, maar wel aangelijnd. Na 2 maanden heb ik haar weer los laten lopen en begon ze weer, samen met Swift, te spelen en te rennen. Op de, voor haar, enge geluiden reageerde ze door tussen de struiken te gaan liggen en kon ik haar ophalen, even rustig vertellen dat alles goed is en weer even aanlijnen. Na een stukje lopen aan de riem kon ze weer los.
In de vuurwerktijd heb ik haar maar aan de lijn gehouden, want daar is ze nog steeds bang voor en dat zal waarschijnlijk wel zo blijven. Momenteel gaat het erg goed met haar, ze is sinds ik haar los laat lopen niet meer naar huis gerend en loopt weer normaal mee naar het bos. Bij de enge geluiden kijkt ze wel op, maar ze vindt haar balletje dan toch belangrijker.
20 Augustus 2006
Donja kan nu helemaal niet meer los lopen. Bij het minste geringste geluid, een knappend takje, iemand die z'n hond fluit, gillende kinderen, iemand die in z'n handen klapt en zo kan ik nog wel even door blijven gaan met opnoemen. Kortom, een hopeloos zielig angstig hondje die niet meer vrijwillig uitgelaten wil worden. Ze loopt vreselijk aan haar riem te trekken, heeft grote angstige ogen en de staart tussen haar poten.
8 mei 2006
We zijn nu 4 maanden verder sinds de operatie van Swift en het gaat heel goed met hem, hij rent, speelt, stoeit met Donja en heeft nergens last van. Zijn achterpoten staan nu ook mooi uit elkaar en zijn spieren zijn ook een heel stuk sterker geworden. Ik ben voorzichtig met het trainen bij de schapen begonnen en hij vindt het heel leuk. Lekker rondjes om de schapen rennen. Hij kent alleen maar 2 standen, rennen of stilstaan. Hij moet eerst nog leren om rustiger om de schapen te lopen, dat is beter voor hem, maar ook voor mij. Het is zeer uitputtend om zo'n race border af te stoppen.
Met Vic en Brooke gaat het steeds beter, Vic weet nu dat hij hier echt niet wordt geschopt en geslagen en is niet meer bang. De laatste tijd ligt hij zelfs met zijn rug naar ons toe, iets wat hij daarvoor nooit heeft gedaan. Hij hield alles goed in de gaten en was heel allert. Nu blijft hij rustig liggen met zijn oogjes dicht. Brooke wordt steeds activer, ze komt knuffels halen en zelfs met een balletje om te spelen. Als de jonkies aan het stoeien zijn, komt zij er ook bij kijken, maar weet eigenlijk niet wat ze moet doen. Ze speelt eigenlijk helemaal niet met de andere, ook in het bos wil ze niet met andere honden spelen. Wel met het balletje, dat vindt ze wel leuk.
Donja heeft aan het voorval in Eibergen een trauma overgehouden. Ze is nu erg bang voor alles wat op knallen lijkt en is daardoor al een paar keer uit het bos naar huis gevlucht. Ik moet haar dan ook erg goed in de gaten houden. 's Avonds wil ze niet meer mee het bos in, als het tijd is om ze uit te laten vlucht ze naar boven en moet ik haar naar beneden dragen, want ze komt absoluut niet naar beneden.
Toen we na die vakantie weer thuis waren en ik haar 's avonds laat in het bos los maakte vluchte ze gelijk naar huis terug. Sindsdien blijft ze aangelijnd.
De maanden daarna waren erg moeilijk, zodra ik de andere honden los maakte wilde Donja weer terug naar huis en trok vreselijk aan de riem. De laatste tijd gaat het een heel stuk beter, ik moet haar s'avonds nog steeds halen, maar in het bos loopt ze nu lekker rustig mee en heeft geen vlucht neigingen meer. Ik houd haar wel aan de riem. Overdag kan ze wel loslopen, maar ik moet haar wel vlak bij mij in de buurt houden voor het geval dat. Dan komt ze nog als ik haar roep, als ze te ver weg is rent ze naar huis.
5 januari 2006
We zijn vanmiddag, op aanraden van de fokker, naar Nico Dijkshoorn gegaan om zeker te zijn dat het HD is. Deze heeft de foto's, die mijn DA heeft gemaakt, bekeken en omdat deze onder een roes gemaakt zijn en de spieren dan verslappen wat een vertekend beeld geeft, heeft hij ook een foto gemaakt zonder roes. Daaruit bleek zelfs HD-D, inplaats van C.
Hij raadde ten zeerste aan om de binnenste dijbeenspieren te verwijderen, want Swift liep met zijn achterpoten te ver naar binnen waardoor de koppen van zijn poten uit de kommen worden getrokken. Door deze operatie worden de koppen weer in de kommen getrokken waardoor artrose vorming een heel stuk verminderd. Deze operatie moest op korte termijn gedaan worden en die wilde hij wel meteen uitvoeren en dat is dus ook gebeurd. Hij heeft daar hele goede resultaten mee behaald. Een andere mogenlijkheid is het bekken kantelen, maar dat doet hij alleen nog maar als het echt niet meer anders kan, het is een hele zware ingreep.
Met het verwijderen van de spieren moet het weer vrij goed komen en mag Swift ook schapen gaan drijven. Wij vinden dit toch nog goed nieuws voor Swift.
16 november 2005
Bij Swift is vandaag helaas HD-C geconstateerd. Twee weken daarvoor tilde ik Swift, de plat lag, op met mijn handen onder zijn heup en schouder en gaf een pijnkreet. Een paar dagen later tilde ik hem in de auto en wederom een pijnkreet. Ik heb toen een afspraak bij de dierenarts gemaakt en die vond het inderdaad niet goed, hij had speling in de heupen. Daarop zijn er foto's gemaakt waaruit bleek dat de kommen te ondiep zijn. Het plaatje geeft ongeveer aan hoe het er bij Swift uitziet.
Heup van Swift
Goede heup
Er heeft zich nog geen artrose gevormd en Swift wordt op de Glucosamine gezet om dit proces te vertragen.
Hij speelt, rent en stoeit nog lekker waarbij hij helemaal geen pijn aangeeft, alleen als hij heeft gelegen en wil opstaan
gaat dat wat traag. Verder is er niets aan hem te merken.
Om te stoppen met schapendrijven vindt de dierenarts eigenlijk niet zo een goed idee, omdat je hem dat plezier gaat ontnemen
en daardoor ook weer problemen door krijgt. Ik blijf dat dan ook doen 1 keer per week, maar dan rustig aan gewoon voor de lol
en niet echt keihard werken.
10 november 2005
Tussen Donja en Brooke is het nog steeds goed, geen gevecht meer gehad, ik denk dat dit nu wel over is.
Misschien heeft de sterilisatie van Donja daar wel invloed op gehad.
17 oktober 2005
Donja is vandaag gesteriliseerd, omdat ze na haar loopsheid steeds schijnzwanger werd en daar tepelonstekeng bij kreeg
en is nog erg slaperig. Ze snapte er natuurlijk niets van, ging ze vrolijk naar de
dierenarts en had nergens last van en in ene een litteken, een beetje pijn en een raar gevoel in haar buikje,
hoe kan dit nu zal ze wel gedacht hebben. We moeten het 10 dagen rustig aan met haar doen.
Swift is heel bezorgd om Donja, als zij in de bench ligt, dan ligt Swift ervoor te waken en als ze op de bank gaat
liggen komt Swift er ook bij. Dat heeft hij nog nooit gedaan, wel erg lief van hem.
Tussen Donja en Brooke gaat het veel beter, een enkele keer willen ze elkaar weer in de haren vliegen, maar dan haal ik ze
uit elkaar om verwonding te voorkomen. Daarna is het ook over.
24 september 2005
We zijn met alle honden een weekje naar Eibergen geweest. We hadden daar een huisje gehuurd op een park waar alle honden gratis mee
mochten en dat is zeldzaam, want meestal mag je er maximaal 2 meenemen en daar moet ook voor betaald worden.
Het was heerlijk rustig en we hebben lekker in een heel groot bos gewandeld, daar konden ze zich lekker uitleven,
door het water rennen en natuurlijk waren de modderplassen ook het einde. Ze moesten elke keer na het uitlaten onder de douche,
maar wel genoten.
Op woensdag om 16:00 uur liepen we natuurlijk weer in het bos en werd er opeens geschoten, er bleek een schietterreintje te zijn,
Donja is daar erg bang voor en vluchtte in paniek weg. Ik roepen en fluiten maar geen Donja en ben 2 uur aan het zoeken geweest
maar Donja was nergens te vinden en ik heb de honden maar naar het huisje gebracht en ben weer met Joke terug gegaan en verder
zoeken tot half tien toen was het echt pikdonker en geen Donja. We hadden natuurlijk geen rust en ik ben om tien uur weer terug
gegaan en tot elf uur blijven roepen en fluiten, helaas geen Donja.
Na een heerlijke nacht, geen oog dicht gedaan natuurlijk en er spookt van alles door je hoofd, ben ik weer met de andere honden
naar het bos gegaan en heb ze laten blaffen in de hoop dat Donja daar op reageerde en weer roepen, fluiten en zoeken drie uur lang,
maar weer niets. Ik moest het toen opgeven en zou maar gaan bellen met politie en dierenartsen.
Ik zou net in de auto stappen toen mijn zoon belde en vroeg of ik een hond kwijt was, hij vertelde dat ze gevonden was en in een
dieren opvang centrum zat. Ze was daar net binnen gebracht door de dierenambulance en door de chip ons adres gevonden.
Het was 5 min. rijden van de plek waar ik was dus ik was daar binnen 3 min.
Ik dolgelukkig en mijn meisje vrat me zowat op zo blij was ze om mij weer te zien.
Ze was wel van slag en heeft zowat de hele dag tegen ons aan liggen slapen.
Dit was even een vreselijke tijd, maar verder hebben we echt genoten. Ik ben alleen niet meer naar dat bos gegaan.
9 augustus 2005
Vandaag is het dan toch gebeurd, een flinke vechtpartij tussen Brooke en Donja. We liepen in het bos
en Donja wilde snuffelen aan Brooke waarop Brooke begon te grommen en naar Donja uitviel.
Een hevige knokpartij, zo fel dat ik moest ingrijpen. Donja had wel de overhand. 5 min. later was het
weer raak en Donja had Brooke op haar rug gekregen en stopte, maar Brooke begon weer en heb ik weer
ingegrepen. Donja is haar met vechten de baas. Brooke heeft een paar kleine wondjes en Donja is
ongeschonden uit de strijd gekomen. Nu maar afwachten hoe het verder gaat, ik hoop dat het uitgevochten is.
28 juli 2005
Het gaat heel goed met de oudjes,
Brooke is ook een stuk vlotter geworden en rent nu lekker achter de bal aan in plaats van huppelen.
Ze is lekker actief geworden. Het energie rijke voer heeft geholpen. Ze is ook minder stijf.
Brooke gromt af en toe naar Donja en valt wel eens uit naar haar. Als ik Brook aanhaal en Donja komt erbij kijken
begint het feest en Donja gromt dan gezellig mee. Misschien jaloers gedrag van Brooke,
ik ben er nog niet echt achter waarom dit gebeurt. Wel weet ik nu dat Brooke de leider in de roedel is en niet Vic,
ze hebben alle drie ontzag voor haar.
Vic is wat aangekomen en weegt nu 17,5 kg.dat gaat ook de goede kant op.
Hij is ook een stuk minder bang. Vic wil nog wel eens uitvallen naar andere
honden, maar met een flinke brul is dat goed te corrigeren. Ik denk dat hij daarom geschopt of geslagen is.
Ze hebben het prima naar hun zin en wij zijn
dolgelukkig met ze.
3 juli 2005
De oudjes zijn aardig gewend en voelen zich goed thuis. Donja en Swift hebben ook geen problemen met ze,
misschien komt dat nog, want meestal na zo'n 4 weken komt er een gedragsverandering bij herplaatsers.
We zijn er achter gekomen dat Vic flink op zijn duvel heeft gehad en geschopt is. Hij is namelijk vreselijk
bang voor voeten. Als je over hem heen wil stappen vlucht hij in paniek weg. Ik probeerde hem met mijn voet
te aaien en dat was dikke paniek.
Ik ben dat veel aan het oefenen met hem en als ik hem rustig toespreek kan ik hem nu met mijn voet aaien,
maar ik moet het niet onverwachts doen. Het gaat in iedergeval een stuk beter.
Brooke is een beetje tuttig, ze doet alles lekker rustig aan. Ze is ook wat stijfjes, maar na wat beweging
gaat het al beter. Echt rennen doet ze niet, ze huppelt rustig achter de bal aan.
Ik geef haar nu energie rijk voer en als het goed is moet dat haar wat meer pit geven.
Verder zijn het schatten van honden.
